تاریخچه کفش در ایران

تاریخچه کفش در ایران

تاریخچه کفش در ایران

تاریخچه کفش در ایران مادها نخستین قوم ایرانی بودند كه از كفش پوشیدن انها تصاویری در كتیبه ها موجود است.

با توجه به نقش برجسته های باقیمانده از اقوم ماد در تخت جمشید، كفشهای مادها مانند جوراب بوده اما معلوم است
كه جنس انها از چرم بوده و پابندهایی كه از شلوارها اویزان است این كفشها را روی پاها محكم می نموده است.

تاریخچه کفش در ایران

پس از آنها هخامنشینان به كفش همچون دیگر اجزای لباس اهمیت می دادند و آنرا همچون تكه های دیگر لباس
به دو بخش اشرافی و معمولی تقسیم بندی كردند.

در كاوشهای باستان شناسی دو لنگه كفش بچگانه در قلعه
(شاه دژ)اصفهان پیدا شد كه در واقع دومین و سومین كفشهایی هستند
كه در تاریخ باستان شناسی ایران پیدا شده انداما این تعداد بیانگر استفاده نكردن ایرانیان از پا پوش نیست
و نقش برجسته ها و نقاشیهای ایرانی و اشاره های تاریخ نویسانبیانگر استفاده تاریخی ایرانیان از كفش می باشد.

لباس و پس از آن كفش یكی از نادرترین اشیایی است .

صندل پاشنه دار

كه در تحقیقات باستان شناسی به دست می آید در مقاله لباس دوره مادها و هخامنشینان در” دایره المعارف ایرانیكا “چنین امده
است: “كفش های شاهان هخامنشی در تخت جمشید قرمز رنگ بوده، در حالیكه كماندارانی
كه در معماریهای خشتی لعابی شوش دیده می شود،کفشهایی زرد رنگ به پا دارند. چكمه های جلو بسته
كه لبه ای ممتاز با لبه های دیگر داشته اند و گاه رو به زانو برگشته اند، برای استفاده ماهیگیران و ساكنان نواحی ابخیز بوده است.تاریخچه کفش در ایران

صندل تخت زنانه

موبدانی كه در لوحه های گنجینه جیحون و آتشكدهكاپادوكیه“تصویر کردیده اند،
چكمه هایی بلند با زیره ای ضخیم و پاشنه ای به نسبت بلند پوشیده اند، پاشنه كفش در زمان مادها گاه
از داخل كفش كار گذاشته می شده است. در نقش برجسته ها قوس پاها بیشتر از ان چیزی است كه باید باشد
كه این امر نشان دهنده داشتن پاشنه داخلی در كفش است، این ویژگی كم و بیش برای كفشهای هخامنشینان نیز وجود دارد.

کالج زنانه

برش اضافه ای كه هخامنشینان در دوخت كفشهای خود ایجاد كرده اند نه تنها برای زیبایی كفش
كه برای ایستایی بیشتر كفش روی پا تعبیه شده بود.تاریخچه کفش در ایران

“ترنرویل كاكس “نویسنده كتاب “تاریخ لباس” درباره شیوه های تزیینی كفش در دوره هخامنشینان می نویسد:
با شكل گیری كفش تزیین هایی از مروارید و سنگهای گران بها همراه با رودوزیهای زیبا به كفش افزوده شد.

بابت زنانه

در مقاله لباس دوران صفویه و قاجار در ایرانیكا آمده است :”در زمستان روستائیان قباهای نمدی ضخیم و بالا پوشهایی
از پوست بره می پوشیدند، انها پا برهنه راه می افتادند و پاهایشان را با نوارهای كتان می پیچیدند و
كفشهای تخت و با زیره های چرمی سبز رنگ به نام “چاروت” كه به آنها بندهایی متصل بود به پا می كردند.

استفاده از كنف برای دوختن گیوه در كردستان نیز یكی از این موادمحلی در دوخت كفش بوده است .

کفش مجلسی زنانه

نوعی كفش متداول در جنوب ایران وجود دارد كه با برگ نخل دوخته می شود. این كفش در مناطق گرمسیری
جنوب برای مردم راحت تر از كفشهای چرمی می باشد.

با ورود سفیرانی خارجی به ایران در زمان صفویان شكل و شمایل لباسهای خارجی نیز میان ایرانیان رواج یافت
و در زمان پهلوی شكل لباس ایرانیان به شكل لباس و كفش جهانی بدل شد . كفش های قدیمی ایرانیان
در انواع؛ گیوه، نعلین، اورسی، سگكی، صندل، قُندره و دهان‌دولچه‌ای ساخته میشده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *